“Leven met kanker” door: Ina Bogers

In 2013 kregen 101.500 Nederlanders de diagnose kanker. Vijfentwintig jaar geleden kregen nog maar 50.000 Nederlanders per jaar kanker. In 2013 overleden er 43.000 mensen aan kanker. Leven met kanker In Nederland. Op dit moment zijn dat ongeveer 650.000 mensen. Dit aantal stijgt elk jaar omdat steeds meer mensen kanker overleven. In 2013 kregen 14.600 vrouwen borstkanker. Met 29,6% is dit de meest voorkomende kankersoort bij vrouwen. Er kregen in 2013 10.900 mannen een tumor in de prostaat. Met 20,7% is dit de meest voorkomende kankersoort bij mannen. Er waren in 2013 11.700 mensen met longkanker, ongeveer 12% van alle kankerpatiënten. Van de mensen die kanker krijgen overleeft 62%. Dat zijn vrijwel allemaal mensen bij wie de kanker nog niet is uitgezaaid in andere organen op het moment dat de tumor wordt ontdekt. Van alle vrouwen met borstkanker overleeft 80%. (Bron: Spiegelbeeld magazine maart 2016).

De diagnose

Leven met kanker- Ina BogersZes jaar geleden, in januari 2011 kreeg ik de diagnose kanker: Multipel Myeloom, dat is beenmergkanker. Het klinkt gek, maar voor mij was het in eerste instantie een opluchting. Ik was ongeveer een jaar onderweg met matige, tot uiteindelijk ernstige klachten. Een zoektocht naar de oorzaak van de klachten had niet veel opgeleverd, totdat ik in het ziekenhuis belandde en er gedurende tien dagen intensief onderzoek werd gedaan, wat bovengenoemde diagnose opleverde. Nogmaals, in eerste instantie was ik opgelucht! Mijn klachten hadden een ernstige oorzaak, maar het had een naam. Multipel Myeloom is ook bekend onder de naam ziekte van Kahler. Ik had er nog nooit van gehoord. Op dat moment had ik geen besef van de betekenis van de boodschap. Even schoot er door mij heen: ik ga dood, maar de arts die het bericht kwam brengen schetste meteen een behandelperspectief. Daar ben ik hem nog dankbaar voor. Het bood hoop voor de toekomst, hoewel die toekomst op dat moment erg onzeker was. De volgende dag werd meteen begonnen met chemo.

Het leven is wat er gebeurt terwijl je andere plannen maakt. Ja, mijn leven stond op de kop, en ik viel in een diepe afgrond. Ik keek omhoog en zag wel licht, maar had geen idee hoe ik weer naar boven moest komen. Ik heb me overgegeven aan de situatie, en voelde diep van binnen een groot vertrouwen dat het uiteindelijk weer goed zou komen. Dit ging niet zonder slag of stoot, er volgenden zware behandelingen. Ik belandde intensief in de medische molen, en onderging alles wat de artsen mij voorschreven. Chemokuren, medicatie, bestraling en een stamceltransplantatie. Hoeveel kan een mens hebben? Veel, heel veel. Er kwam een enorme overlevingsdrang in mij vrij. Elke dag een stapje in de goede richting, van overleven naar LEVEN, het zoeken van een nieuwe weg. Niet vechten, niet vluchten, maar overgave aan dat wat er is.

De behandeling van kanker is puur medisch en fysiek. Een behandelprotocol dat kuren en medicatie voorschrijft. Je wordt benaderd als een lichaam met een defect, en alles wordt uit de kast gehaald om het defect te repareren. Medisch specialisten zijn niet opgeleid om met emoties om te gaan, dat laten ze liever over aan de oncologieverpleegkundigen. Gelukkig dat die er zijn, en dat ze een luisterend oor bieden, zelfs midden in de nacht.

Leven met kanker vergt een holistische benadering

Gek eigenlijk dat je als mens vervreemd wordt van je totale wel-zijn. De aandacht voor de ziekte en de kwaal staat voorop, terwijl er ook een gezond deel is dat mee wil werken aan herstel. Een holistische benadering vraagt om aandacht voor de mens als geheel: lichaam, gevoel, verstand en intuïtie werken samen om in balans te zijn. Een holistische kijk op ziekte/gezondheid, waarbij naast het fysieke aspect ok de psychisch-emotionele kant wordt benaderd, begint wel steeds meer door te dringen, maar is nog niet vanzelfsprekend. Het aanbod is er wel, maar ik heb er zelf naar moeten zoeken.

Als ik terugkijk denk ik dat er maar energie was voor één onderdeel: in eerste instantie beter worden, en mij fysiek weer in staat voelen om de draad van het leven weer op te pakken. Toen dit weer lukte ontstond er ruimte voor het verwerken van emoties. Een proces van emotioneel, mentaal en spiritueel herstel. Om te beginnen moet je erkennen dat je kanker hebt, dat dit echt waar is. Dit roept uiteenlopende gevoelens op: woede, verdriet, angst, schuld etc. Het doorleven van deze gevoelens , met hulp van derden, heeft mij geholpen om een nieuwe weg te zoeken in een andere werkelijkheid: het wordt nooit meer zo als het was. In mijn geval is er sprake van een chronische situatie, de kanker is (nog) niet te genezen. Ik heb moeten leren mij opnieuw te verbinden met het leven. Altijd zal er sprake blijven van een leven voor- en een leven na de diagnose. Het hebben van kanker is als balanceren tussen hoop en vrees. De diagnose betekent een crisis, een zoektocht naar een nieuw evenwicht.

Om weer te genezen, sta ziekte toe
Om de pijn te laten genezen, sta toe dat je pijn voelt
Om je geloof te vernieuwen, sta ongeloof toe
Om weer naar de levensstroom terug te gaan, sta de dood toe
Wanneer je de ervaring van verlies kunt verweven in je leven, kun je weer heel worden
(naar Pamela K.Metz uit: Tao van verlies en rouw)

Het schrijven van een boek heeft mij geholpen in het hele proces van acceptatie en aanvaarding. In eerste instantie heb ik het voor mezelf geschreven en voor mijn man en kinderen. Niet altijd is communicatie mogelijk op pijnlijke momenten, maar het opschrijven van gebeurtenissen en gevoelens biedt achteraf houvast voor gesprek.

Regie over jouw lijf en leven

Kanker is een complexe ziekte. Je weet niet hoe je het oploopt, en je weet ook niet hoe je er definitief vanaf komt. Je kunt het vanuit verschillende invalshoeken bekijken. Maar wat belangrijk is dat je niet vervalt in slachtofferschap, maar de regie over jouw lijf en leven oppakt! Doen wat voor jou voelt als noodzakelijk: gezonde voeding, bewegen, voldoende slaap, stress vermijden etc. Je kunt er een dagtaak aan hebben, niets is meer vanzelfsprekend. Iedere dag maak ik keuzes die het beste in mezelf naar boven brengen. En als dat niet lukt geef ik mezelf de volgende dag een nieuwe kans.

Rouwen om verlies van gezondheid, hoe doe je dat? Eigenlijk niet anders dan rouwen om het verlies van een geliefd persoon. Je moet beginnen met erkennen dat het zo is, het onder ogen zien van de realiteit. Vervolgens ga je de nieuwe situatie verkennen: wat roept het op aan gevoelens, hoe is dat voor mij? Welke aanpassing wordt er nu van mij gevraagd om te leren leven met mijn ziekte? Een tenslotte: hoe kan ik mij weer verbinden met het leven, opnieuw vreugde scheppen in mijn veranderende bestaan? Al deze vragen/thema’s komen in mijn boek aan de orde.

Van ex-borstkanker patiënt:

In helder geschreven taal heb jij het hele proces van ziekte en herstel weergegeven, met alle hoogte- en dieptepunten die daar bij horen: heel herkenbaar! Jij verstaat de kunst om zeer goed gekozen woorden te gebruiken om diepe emoties weer te geven. Bij deze maak ik je graag een groot compliment.

Mevrouw Kahler – leven met multipel myeloom. Verkrijgbaar via www.papillonpraktijk.nl

Dit artikel is geplaatst in PSC-magazine 2017 editie 2. PDF-versie